डान्स स्टार

अमृता अनमोल, फाल्गुन ८, २०७३

तिमीहरू तेरिया फौजा मगरलाई त पक्कै चिन्छौ होला । उनी नृत्यांगना हुन् । अहिलेसम्म २० देशमा नृत्य देखाइसकेकी छन् । उनले भारत र नेपालका विभिन्न ठाउँमा अझ धेरै सो गरेकी छन् । नाचेरै उनले नेपाल र भारतमा धेरै उपाधि जितेकी छन् । अहिलेसम्म उनलाई करिब ४ सय संघसंस्थाले सम्मान गरिसकेका छन् । 

तेरिया १४ वर्षकी भइन् । यति सानो उमेरमा पनि उनले नाचेर धेरै नाम र दाम कमाइसकेकी छन् । गत जनवरीमा उनले भारतीय सिनियर डान्स स्टारबीचको ठूलो नृत्य प्रतियोगिता जितिन् । त्यो भारतीय टीभी कलर्सको ‘झलक दिखला जा’ को रियालीटी सोको उपाधि हो । यसमा अन्य डान्स प्रतियोगिताका विजेताहरूबीच मात्रै प्रतिस्पर्धा भएको थियो । जितसँगै तेरियाले ३० लाख भारतीय रुपैयाँ पाइन् । रेनाल्ड डस्टर ब्रान्डको कार पनि उपहारमा पाउँदै छिन् । यसअघि सन् २०१४ मा जी टीभीको ‘डीआईडी लिटिल मास्टर’ जितेकी थिइन् । त्यसमा ४० हजार प्रतिस्पर्धीलाई पछाडि पारेकी थिइन् । डीआईडीमा प्रथम भएबापत १० लाख भारतीय रुपैयाँ पुरस्कार पाएकी थिइन् । तेरियाले डीआईडी विजेताका तर्फबाट यसमा प्रवेश पाएकी हुन् ।
‘झलक दिखला जा’ प्रतियोगिता गत जुलाईमा सुरु भएको थियो । त्यसमा १२ जोडी सिनियर महिला पुरुष डान्स सेलिब्रिटी छनोट भएका थिए । तेरियासहित ५ जना जुनियरलाई भने अक्टोबर ८ मा च्यालेन्जरका रूपमा प्रवेश गराइएको थियो । त्यसरी प्रवेश पाएकामध्ये तेरियामात्रै फाइनलमा पुगेकी थिइन् । फाइनलमा उनले ‘डीआइडी’ सिजन १ का विजेता तथा ‘झलक दिखला जा’ का पूर्वविजेता सलमान युसुफ खान र वल्र्ड हिपहपका च्याम्पियनसिपका विजेता सानतनु महेश्वरीसँग प्रतिस्पर्धा गरिन् ।
फाइनलमा उनले निर्णायकका तर्फबाट ४० अंकमा ४० पाएकी थिइन् । भोटमा समेत सबैलाई जितेपछि उनी विजयी भएकी हुन् । 
तेरियाको घर रुपन्देहीको रुद्रपुर गाविसमा पर्छ । जितको खुसी मनाउन उनी हालै काठमाडौं हुँदै यहाँ आइन् । यहाँ उनको भव्य स्वागत र सम्मान भयो । तेरिया फाउन्डेसन र बागेश्वरी संगीतालयले बुटवलमा पनि सम्मान तथा बधाई कार्यक्रम आयोजना गरे । तेरिया आफूलाई रुपन्देहीकी वा रुद्रपुरकी मात्र भनेर चिनिन चाहन्नन् । बुटवलमा आयोजित कार्यक्रममा उनले भनिन्, ‘म नेपालकी तेरिया भनेर विश्वभर चिनिन चाहन्छु । मलाई आफ्नो देशको निकै माया लाग्छ । देशबाहिर छँदा देशको अझ बढी महत्त्व थाहा हुँदो रहेछ । यसैले नेपालकी तेरिया भनेर देशको नाम उचो बनाउन चाहन्छु ।’ 
आफूलाई पटकपटक जिताउन प्रचारप्रसार र एसएमएस गरेर सबै नेपाली दाजुभाइले गुन लगाएको तेरियाले बताइन् । डीआईडी लिटिल मास्टर जितेपछि पनि नेपाली झन्डासहित देशविदेशमा नृत्य देखाएकी थिइन् । यसलाई अब पनि निरन्तरता दिने छिन् । ‘जहाँ जाँदा पनि जे गर्दा पनि नेपाल सम्झन्छु । नेपाली हुँ भन्छु,’ तेरियाले भनिन्, ‘मलाई सबै नेपालीले ख्याल गरिरहनुभएको छ जस्तो लाग्छ ।’ तेरिया भविष्यमा कोरियोग्राफर बन्न चाहन्छिन् । 
अभिनयलाई पनि अगाडि बढाउन चाहन्छिन् । केही समय भारतमै करिअर बनाउने सोचमा छिन् उनी । ‘नेपालीको साथ र माया लिएर त्यहाँ काम गर्नेछु,’ उनले भनिन् । भारत ठूलो भएकाले सिक्न र विश्व बजारमा पुग्न सहज छ । त्यहाँको प्लेटफर्मले नेपालका लागि काम गर्नेछु ।’ 
तेरिया ठूलो भएपछि नेपालका लागि आफ्नो सीप र कमाइ खर्चने सोचमा छिन् । त्यसकै लागि तेरिया मगर फाउन्डेसन खोलेकी छन् । आफूले डीआईडीमा पुरस्कार पाएको एक लाखबाट फाउन्डेसन सुरु गरेकी हुन् । कमाएको केही रकम अहिले पनि फाउन्डेसनमा लगाएकी छन् । ‘यसबाट केही साथीले सहयोग पाउनुभएको छ,’ उनले भनिन्, ‘अभिभावक गुमाएका र पढ्न नपाएकालाई पढाउने इच्छा छ । प्रतिभा भएका तर देखाउने अवसर नपाएकालाई पनि सहयोग गर्ने सोच छ । नाच्ने, गाउने, खेल्नेजस्ता अतिरिक्त क्रियाकलापमा रुचि भएका तर गरिबी र अभिभावकको साथ नपाएका बालबालिकाको सहयोगका लागि फाउन्डेसन खोलेकी हुँ,’ तेरियाले भनिन् । फाउन्डेसनका अध्यक्ष उनकै हजुरबुवा कृष्णबहादुर फौजा मगर हुनुहुन्छ । उहाँले नै तेरियालाई सुरुमा नृत्य सिकाउन र अघि बढाउन सहयोग गर्नुभएको थियो । 
तेरिया पढाइमा पनि उत्तिकै ध्यान दिन्छिन् । नेपालमा सधैं कक्षा प्रथम हुने उनी अहिले मुम्बईमा कक्षा ८ मा पढ्दै छिन् । त्यहाँ पनि पाँचौं पोजिसन ल्याएकी छन् । डान्स सो देखाउँदा धेरै दिन पढाइ छुट्छ । त्यसलाई साँझ–बिहान र टयुसन कक्षा लिएर पूरा गर्ने गरेको तेरियाले बताइन् । एकपटक सिकाएको नबिर्सने खुबी तेरियामा छ । उनका बाबाआमाले अहिले मुम्बईमै बसेर तेरियालाई सघाइरहनुभएको छ । 
तेरिया नेपालमा नेसनल डान्स कसम्पटिसनमा प्रथम भएकी थिइन् । नेपाल टेलिभिजनको डान्स सो ‘खोजी प्रतिभाको’ मा टपटेन भएकी थिइन् । गायनमा पनि तेरियाको राम्रो स्वर छ । फुर्सद भयो कि नाच्न थाल्ने तेरियाले ७ वर्षको उमेरदेखि नृत्य अभ्यास सिकेकी थिइन् । यसका लागि बिहान ५ बजे उठेर घरदेखि ४५ किलोमिटर टाढा बुटवलको बागेश्वरी संगीतालयमा दिनहुँ नृत्य सिक्न जान्थिन् । बिहान ५ बजे निस्केकी तेरिया करिब साढे ९ बजे मात्रै घर पुग्थिन् । यसपछि स्कुल जान तयार हुन्थिन् । साँझ फर्केपछि गृहकार्य गर्थिन् । ‘मैले डान्स र पढाइ दुवैलाई यौटै प्राथमिकतामा राखेकी थिएँ,’ तेरिया भन्छिन्, ‘दुवैलाई महत्त्व दिएकाले दुवैमा फस्ट हुँदै गएँ ।’
घाम, पानी, जाडो कुनै पनि समयमा उनले नृत्य सिक्न अल्छी गरिनन् । लक्ष्यमा पुग्न र सफलता हात पार्न कडा मिहिनेत चाहिने तेरिया बताउँछिन् । ‘डीआईडी’ र ‘झलक दिखला जा’ मा प्रतिस्पर्धी बनाउन मुम्बईमा दिनको १८ घण्टासम्म नाचें,’ उनले भनिन् । मुम्बईमा ज्याज, कथ्थक, म्याजिक एक्ट, क्रमपिड, यूजी एक्टजस्ता अतिरिक्त डान्स सिक्दा पनि निकै मिहिनेत गरेको उनले बताइन् ।
तेरिया आफूजस्तै साथीलाई आफ्नो प्रतिभा प्रदर्शन गर्न आग्रह गर्छिन् । ‘कुनै पनि काममा असफल भए आत्तिने र सफल भए मात्तिने गर्नुहुँदैन,’ तेरियाले सुझाव दिइन्, ‘यसो भयो भने सफलता आफैं हात लाग्दै जान्छ ।’

पूरा पढ्नुहोस्

हामी ट्वीन्स

कान्तिपुर संवाददाता , चैत्र ६, २०७३

संसारमा एउटै अनुहार भएका मान्छे सात जना हुन्छन् रे । यो प्रमाणित तथ्य होइन । तैपनि हामीलाई आफ्नो जस्तै अनुहार भएको मान्छे हेर्ने रहर सधैं हुन्छ । यो हुटहुटी जुडुवा दाजुभाइ वा दिदीबहिनीलाई सायद नहुँदो हो । उनीहरूलाई आफ्नो अनुहार कस्तो छ भन्ने लगभग थाहा हुन्छ ।
पूरा पढ्नुहोस्

खितिती.... खितिती....

चैत्र ६, २०७३

गाउँले ग्राहक : साहुजी ! यहाँ खाने कुरा कसरी छ ?
पूरा पढ्नुहोस्

आफैं बनाऔं खेलौना

प्रदीप मेन्याङ्बो, चैत्र ६, २०७३

आफूले खेल्ने खेलौना आफैं बनाउने । त्यो पनि रिमोट कन्ट्रोले चल्ने । गाउँका बालबालिकाले यस्तो गर्न सक्लान् त ? सुनसरीको भरौलस्थित कालाबन्जारका बालबालिका यसमा सफल भए । त्यो पनि प्रयोगविहीन कागजका कार्टुन, साना ब्याट्री, सिरिन्ज, तामाको तार, अरूले फालेका रिमोट कन्ट्रोल, प्लास्टिक, पाइप र काठका टुक्राको भरमा ।
पूरा पढ्नुहोस्

पढ्न जाऊँ

चैत्र ६, २०७३

धनीहरूका छोराछोरी स्कुल पढ्न जान्छन्
पूरा पढ्नुहोस्

सुम्निमाको भ्रमण

चैत्र ६, २०७३

आमा, बुबा कहाँ हुनुहुन्छ ?’ हामी त उहाँलाई कहिल्यै देख्दैनौं त ?’ एक दिन एकाबिहानै सुम्निमाले सोधिन् ।
पूरा पढ्नुहोस्

पौडीवाज राशिका

नरेन्द्र रौले, चैत्र ६, २०७३

राशिका पौडयालको स्वभाव अचम्मको छ । उनलाई पानी ‘आफन्त’ र ‘साथी’ जस्तो लाग्छ । तीन कक्षा पढ्दाखेरी नै पौडी भनेपछि हुरुक्क हुने उनी पौडी सिक्नकै लागि राजधानीका फरक–फरक ठाउँ पुग्थिन् । स्कुल छुट्टी भयो कि स्पा र स्विमिङ पुलको सुविधा हुने ठाउँतिर दौडिन्थिन् ।
पूरा पढ्नुहोस्